[συνέντευξη στο Omerta Skinzine | Ιούλιος 2010]
- Αδερφέ, είναι μεγάλη τιμή για εμάς που μας δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουμε για την σπουδαία μπάντα σας με εσένα που είσαι η εξέχουσα φυσιογνωμία της! Δώσε μας τη σύνθεση της μπάντας και ένα σύντομο ιστορικό. Καλά, παιδιά, γνωρίζετε πολύ καλά πώς να «ανεβάζετε» κάποιον στην αρχή μιας συνέντευξης! Δεν μπορώ να ξέρω πόσο σπουδαίοι είμαστε, ωστόσο αν θεωρήσουμε ως γνώμονα την μακροβιότητα υποθέτω ότι κάπως έτσι έχουν τα πράγματα αφού οι Deaths Head υπάρχουν εδώ και πάνω από δέκα χρόνια. Όσο για το αν είμαι εγώ η εξέχουσα φυσιογνωμία της μπάντας, δεν ήταν εξ αρχής έτσι, ωστόσο λογικά αυτό ισχύει πλέον, καθώς είμαι ο μοναδικός που δεν εγκατέλειψε ποτέ την μπάντα καθ’ όλη την πορεία της… Τέλος πάντων, ένα σύντομο ιστορικό έχει ως εξής: οι Deaths Head σχηματίστηκαν το 1999 από εμένα και έναν κιθαρίστα (τον Andrew). Ήμαστε πάντα οι βασικοί δημιουργοί των τραγουδιών της μπάντας και συνεχώς πασχίζαμε να συμπληρώσουμε τη σύνθεσή μας ως μπάντας προκειμένου να παίξουμε σε κάποιο live ή να ηχογραφήσουμε κάτι (πράγμα το οποίο δεν έχει αλλάξει μέχρι σήμερα). Η καλύτερη κίνηση που κάναμε ποτέ ως Deaths Head ήταν που μετακομίσαμε στη Μελβούρνη, όπου προσθέτοντας τον Ryan στο μπάσο και τον Glove στα ντραμς καταφέραμε να σχηματίσουμε την πιο επιτυχημένη και μακρόβια σύνθεση της μπάντας. Όλο αυτό κράτησε για μερικά χρόνια, κατά τα οποία περιοδεύσαμε και στην Ευρώπη (2003)… Δυστυχώς δεν κράτησε και τόσο πολύ, αφού κατά την περίοδο 2005-2007 οι άλλοι σιγά σιγά έχασαν το ενδιαφέρον τους για το κίνημα και την μουσική σκηνή και με άφησαν να δουλεύω μόνος μου. Κατάφερα να κρατήσω τους Deaths Head σαν ένα project σχήμα και συνέχισα τις ηχογραφήσεις, αλλά ήταν πρακτικά αδύνατο να έχω ένα ολοκληρωμένο line-up για να μπορώ να παίξω σε live... Πάντως ήταν και μια ευκαιρία να κάνω κάποια project που οι υπόλοιποι δεν θα ήθελαν, αφού δεν υπήρχε κανείς άλλος να μου πει ‘όχι’, χε χε… Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ καλά όμως, επιτέλους έχω βρει καινούρια μέλη και δουλεύουμε για να ξαναφέρουμε τους Deaths Head στο προσκήνιο ως μια πλήρη μπάντα για live… Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα σε αυτό το σημείο, ας πούμε απλά ότι παίξαμε 3 κομμάτια στο πρόσφατο Hammered Festival και πως ελπίζουμε να έχουμε εγκαίρως έτοιμο ένα σύνολο για το αυστραλιανό ISD.
- Η δισκογραφική παραγωγή της μπάντας είναι πολύ πλούσια, αν μη τι άλλο. Δεν είναι συχνό φαινόμενο μπάντες όπως η δική σας, που μιλούν ανοιχτά για τον εθνικοσοσιαλισμό, να έχουν τόση επίδραση και να χαίρουν τόσης εκτίμησης από τον κόσμο. Πες μας ποια άλμπουμ έχετε κυκλοφορήσει ως τώρα, ώστε να ενημερωθεί καλύτερα και το ελληνικό κοινό.
Οι Deaths Head ήταν ανέκαθεν μια πολύ δραστήρια μπάντα και ο ίδιος ανέκαθεν πίστευα πολύ στη διάδοση του μηνύματός μας μέσω της μουσικής. Ποτέ δεν επιχείρησα να γράψω ένα κομμάτι που θα υποβίβαζε τη σημασία του μηνύματος μας, όλοι ήμαστε πάντα της άποψης ότι αυτό που προέχει είναι το μήνυμα και η μεταφορά του, εάν αρέσει στον κόσμο καλώς, εάν πάλι όχι τόσο το χειρότερο για αυτούς! Νομίζω πως ακριβώς αυτή η αυθεντικότητα της μουσικής μας είναι που την καθιστά ελκυστική. Δεν ήμαστε ποτέ άλλη μία από τις θορυβώδεις μπάντες κι επίσης προσπαθήσαμε να κάνουμε το μήνυμα πιο ενδιαφέρον χρησιμοποιώντας μεταφορές κλπ και νομίζω πως κι αυτό επίσης αρέσει στον κόσμο. Η πρόκληση για μας είναι να προσπαθούμε να βρίσκουμε καινούριους και ενδιαφέροντες τρόπους να περνάμε το μήνυμα, ένα μήνυμα τόσο παλιό όσο και η φυλή μας, ιδίως στις μέρες μας που τέτοιες σκέψεις λογοκρίνονται άγρια σε πολλά μέρη του κόσμου. Εδώ στην Αυστραλία τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα, όμως έχουμε μικρή σκηνή κι αυτό σημαίνει πως πρέπει να κυκλοφορούμε υλικό και στην Ευρώπη, όπου είναι δύσκολο να παραμείνεις μέσα στα πλαίσια του νόμου όταν θέλεις να μιλήσεις για φυλετικά ζητήματα. Παρ’ όλα αυτά, οι Deaths Head συνεχώς αγωνίζονταν και θα αγωνίζονται ώστε να μην κάνουν εκπτώσεις στην σημασία των φυλετικών αξιών μας προκειμένου να πουλήσουν παραπάνω cd και πιστεύω πως και ο κόσμος ανταποκρίνεται σε αυτήν την στάση. Τέλος πάντων, η μέχρι τώρα δισκογραφία μας έχει ως εξής: Hang the Traitors (demo – 1999), Onslaught (full length – 2001), Feast of the Jackals (full length – 2003), Iron Warmachine / Onward to Victory (split – 2004), Hatreds Disciples (full length – 2005), Blood on my Hands (split – 2006), Metal Skin Live (live album – 2006), Kriegslied (full length – 2008), Decompilation (best of / compilation – 2009), Baldr (full length – 2010). Έχουμε επίσης συμμετάσχει σε κάποια άλλα split αλλά αυτή τη στιγμή δεν μου έρχονται στο μυαλό οι τίτλοι και οι χρονιές κυκλοφορίας τους.
- Γνωρίζω ότι υποστηρίζετε με θέρμη το κίνημα των Hammerskins στην Αυστραλία. Μπορείς να μας πεις κάτι παραπάνω για την δραστηριότητα της οργάνωσης αυτής;
Και εγώ και προηγούμενα μέλη των Deaths Head είμαστε μέλη του Southern Cross HammerSkins (το αυστραλιανό παράρτημα του HammerSkin Nation) εδώ και πολλά χρόνια... Το ότι δεν έχουμε γράψει ποτέ κάποιο κομμάτι για την αφοσίωση μας στο HSN δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση, απλά δεν έτυχε. Και εγώ και πολλοί άλλοι σαν εμένα επιθυμούν πολύ να συμμετέχουν στους SCHS λόγω των στενών αδερφικών δεσμών που υπάρχουν μεταξύ των μελών. Κατά κάποιον τρόπο είναι ισχυρότεροι και από τους οικογενειακούς δεσμούς, γιατί είναι συνειδητή επιλογή κάποιου να συμμετάσχει ενώ σε μια οικογένεια γεννιέται κανείς χωρίς να ρωτηθεί αν θα το επέλεγε. Είναι υπέροχο συναίσθημα να ξέρεις ότι υπάρχει μια ισχυρή ομάδα ανθρώπων που σε στηρίζουν αδιαπραγμάτευτα. Στην Αυστραλία, ο στόχος μας ως SCHS είναι σε γενικές γραμμές διπλός: να αναζητούμε άξια μέλη και να επεκτείνουμε την αδελφότητά μας αφενός και αφετέρου να προωθούμε τις φυλετικές αξίες σε ένα ευρύτερο αυστραλέζικο κοινό, ώστε το κίνημά μας και τα ιδεώδη μας να απλωθούν. Για τον σκοπό αυτό συνεργαζόμαστε με άλλους οργανισμούς όπως είναι το Blood & Honour Australia, διοργανώνοντας συναυλίες και άλλες δραστηριότητες για να επεκτείνουμε τους στόχους μας.
- Οι Deaths Head είναι επίσης μια μπάντα πολύ ενεργή όσον αφορά σε live εμφανίσεις. Ποια από αυτές ήταν η καλύτερη για σας; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να πραγματοποιηθεί μια white power συναυλία στην πατρίδα σας;
Λοιπόν, όσον αφορά στα live, παίζαμε πάντοτε όσο το δυνατόν συχνότερα, όσο το σκέφτομαι δεν νομίζω ότι απορρίψαμε ποτέ κάποια πρόταση που μας έγινε. Επειδή, όπως σου είπα και προηγουμένως, υπήρξε ένα μεγάλο διάστημα που δεν είχαμε ολοκληρωμένη σύνθεση, την περίοδο 2004-2010 οι Deaths Head δεν έπαιξαν σε καμιά συναυλία σαν κανονική μπάντα. Πραγματοποίησα κάποιες εμφανίσεις με μία βοηθητική μπάντα, αλλά με αμφιλεγόμενη επιτυχία. Το 2010 μας βρήκε να προσπαθούμε να ξαναγίνουμε συναυλιακή μπάντα, παίζοντας μερικά κομμάτια σε μια πρόσφατη συναυλία και ελπίζοντας να μπορέσουμε να έχουμε ένα πλήρες set έτοιμο για το επικείμενο ISD. Έπειτα από αυτό, ελπίζω να επανέλθουμε σύντομα και να έχουμε την ευκαιρία να παίξουμε σε live και εδώ και εκτός συνόρων, καθώς πάντα απολάμβανα να παίζω για το κοινό. Αναφορικά με την καλύτερη συναυλία μας, ενδεχομένως ήταν αυτή στο αυστραλιανό ISD το 2004, μαζί με Fortress και Bully Boys, ήταν μια εκπληκτική συναυλία για τα δεδομένα της Αυστραλίας και εμείς πιθανότατα παίξαμε το καλύτερό μας live set εκείνη τη βραδιά (αργότερα κυκλοφόρησε σε live cd με τίτλο Metal Skin). Η χειρότερη συναυλία μας ήταν η δεύτερή μας κατά σειρά, το 2000, που είχα μεθύσει την προηγούμενη νύχτα και έχασα τη φωνή μου επί σκηνής (το πάθημα μού έγινε μάθημα και δεν ξαναέκανα ποτέ αυτό το λάθος έκτοτε). Η μεγαλύτερή μας συναυλία σε όγκο, εκεί που χάσαμε το μυαλό μας, ήταν στη Γαλλία το 2003 όπου παίξαμε για περίπου 1,200 άτομα. Έως τότε παίζαμε συνήθως για 50-60 άτομα και ήταν για μας μεγάλο σοκ! Η πλάκα είναι ότι πρέπει να υπήρχαν μόνο 2 Αυστραλοί στο κοινό που ξέρανε ποιοι στο διάολο ήμαστε, χε χε…
- Πώς θα χαρακτήριζες την πολιτική κατάσταση τόσο στη χώρα σας όσο και σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο; Τι επικρατεί εκεί αναφορικά με την καταστολή των εθνικοσοσιαλιστικών ιδεών και δράσεων; Ο κόσμος εκεί είναι δεκτικός στις ιδέες μας;
Το πολιτικό κλίμα εδώ είναι σε γενικές γραμμές το ίδιο όπως παντού στον κόσμο, παρότι δεν έχουμε προχωρήσει ακόμη τόσο πολύ στο μονοπάτι της καταστροφής, όπως έχει γίνει σε άλλες χώρες. Η κυβέρνηση μας μάς έχει ξεπουλήσει σε ξένα συμφέροντα οδηγώντας την αυστραλιανή βιομηχανία σε παρακμή, κατακλύζοντας την χώρα με τριτοκοσμικούς και μη-λευκούς μετανάστες, καταστρέφοντας έτσι τον τρόπο ζωής των λευκών Αυστραλών που είναι η πλειονότητα, και αν κανείς τολμήσει να εκφράσει αντίρρηση τα media τον κατσαδιάζουν αποκαλώντας τον ρατσιστή, που φυσικά είναι κάτι το πολύ κακό! Η εξωτερική μας πολιτική εξαντλείται στο να είμαστε ουρά των ΗΠΑ και των αφεντών τους. Όσον αφορά στην καταστολή της Ε/Σ ιδεολογίας, είμαστε τυχεροί σε σχέση με άλλες χώρες. Δυστυχώς δεν είμαστε στην πραγματικότητα αρκετά δυνατοί ώστε να μας υπολογίζουν κι έτσι η κυβέρνηση δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να επιβάλει σκληρές ποινές για τις δραστηριότητές μας. Υπάρχουν πράγματι κάποιοι νόμοι εναντίον της φυλετικής προσβολής αλλά πολύ σπάνια γίνεται χρήση τους. Σχεδιάζεται όμως να θεσμοθετηθεί νόμος για «εγκλήματα μίσους» στα πλαίσια του νέου νομοσχεδίου για την τρομοκρατία και είμαι σίγουρος ότι αν τελικά περάσει αυτός ο νόμος θα χρησιμοποιείται μόνο εναντίον λευκών, αφού είναι γνωστό πως μόνο εμείς οι λευκοί είμαστε ‘ρατσιστές’.
- Σε τι επίπεδα βρίσκεται το κίνημα εκεί; Υπάρχουν οργανισμοί που να διαδίδουν το μήνυμά μας στον κόσμο, με τον σωστό τρόπο;
Δυστυχώς όχι, υπάρχουν ορισμένα εθνικιστικά κόμματα τα οποία προσπαθούν να εργαστούν μέσα στο σύστημα, ωστόσο μαζεύουν λίγες ψήφους στις εκλογές. Προσωπικά θεωρώ ότι πασχίζουν να βρουν την ισορροπία ανάμεσα στο να έχουν ένα προφίλ αρκετά σκληρό ώστε να κερδίσουν την ψήφο των εθνικιστών/συντηρητικών και συγχρόνως αρκετά ‘light’ ώστε να προσελκύσουν ένα ευρύτερο κοινό και με αυτό τον τρόπο αποξενώνονται και από τις δυο πλευρές. Υποθέτω καθένας τους κάνει ό,τι κρίνει καλύτερο και αυτό όλοι το αναγνωρίζουν, ωστόσο δεν βλέπω μια ουσιαστική αλλαγή να έρχεται μέσα από το σύστημα του εχθρού, πιστεύω ότι το παιχνίδι είναι στημένο και σε κανένα αληθινά εθνικό κόμμα δεν θα επιτραπεί ποτέ να πετύχει.
- Έχω τη γνώμη ότι η Αυστραλία έχει αναδείξει πολλές σπουδαίες μπάντες στο παγκόσμιο μουσικό white power στερέωμα. Τι μπορείς να μας πεις σχετικά;
Αυτό είναι σωστό, νομίζω. Εδώ και χρόνια έχουμε πολλές καλές μπάντες και ταλαντούχους μουσικούς στη χώρα μας και είναι απορίας άξιο αφού εδώ η σκηνή είναι στην πραγματικότητα πολύ μικρή. Σε ορισμένες από τις συναυλίες μας έμοιαζε σαν να παίζαμε η μια μπάντα για την άλλη χωρίς καθόλου κοινό, αφού όλοι συμμετείχαμε στη μια ή την άλλη μπάντα, χε χε. Δεν μπορώ βασικά να σκεφτώ κάποιον λόγο που έχουν έτσι τα πράγματα, εκτός ίσως από την καλή τύχη ή την απομόνωση - είναι πολύ ακριβό για μια ξένη μπάντα να ταξιδέψει ως εδώ, οπότε αν θέλαμε να έχουμε δική μας μουσική έπρεπε να το κάνουμε μόνοι μας. Παρ’ όλα αυτά, μπορείς να φανταστείς μια σπουδαία μπάντα σαν τους Fortress να παίζει για 40-50 άτομα στην Ευρώπη; Χε χε, εδώ έτσι γίνεται. Μια καλή συναυλία στην Αυστραλία μαζεύει γύρω στα 100 άτομα στις μέρες μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να κρατήσουμε αυτά τα επίπεδα και να προσπαθούμε να κερδίσουμε νέους υποστηρικτές!
- Γνωρίζετε κάτι για την χώρα μας και την δική μας μουσική σκηνή; Έχετε επισκεφτεί ποτέ την Ελλάδα; Έχετε καθόλου επαφές με Έλληνες συναγωνιστές;
Κατά καιρούς είχα κάποιες επαφές από την Ελλάδα. Μουσικά πάντοτε μου άρεσαν οι Iron Youth, είχαν ένα πολύ επαγγελματικό heavy metal στυλ. Επίσης, ήταν καλό που είχαν αγγλικούς στίχους. Έχω ακούσει ότι και στη χώρα σας το Ε/Σ κίνημα είναι πολύ ισχυρό, δυστυχώς όμως στις ειδήσεις εδώ όταν μιλάνε για την Ελλάδα δείχνουν μόνο αριστερούς να διαδηλώνουν στους δρόμους.
- Ποια είναι τα σχέδια των Deaths Head για το άμεσο μέλλον; Τι να αναμένουμε από εσάς;
Τα μελλοντικά σχέδια των Deaths Head; Λοιπόν, όπως είπα και πριν, δουλεύουμε για να ξαναφέρουμε την μπάντα σε ένα συναυλιακό επίπεδο και ελπίζουμε να παίξουμε το πρώτο ολοκληρωμένο μας live set στο επικείμενο Αυστραλιανό ISD, αν όλα πάνε καλά. Μόλις κυκλοφορήσαμε το 5ο full length cd μας με τίτλο Baldr, είναι ένα πειραματικό project που ήθελα από πολλά χρόνια να κάνω, όμως η υπόλοιπη μπάντα δεν ενδιαφερόταν άρα έπρεπε να περιμένω και να γράψω το cd μόνος μου. Πρόκειται για ένα concept album που εξιστορεί τον θάνατο του Νορβηγού θεού Baldr, το σκεπτικό ήταν όλο το album να ακούγεται σαν ένα και μοναδικό μουσικό κομμάτι και νομίζω ότι το αποτέλεσμα είναι ok. Επιπλέον, κινηματογραφήσαμε την ηχογράφηση και κυκλοφορήσαμε ένα bonus dvd μαζί με το cd σαν extra, κάτι το οποίο δεν νομίζω ότι έχει ξαναγίνει στη σκηνή μας. Μολαταύτα, έχω υποσχεθεί σε όλους ότι δεν θα γράψω άλλα concept album, το επόμενο μας cd θα είναι και πάλι στα γνωστά πλαίσια με αυτοτελή τραγούδια. Έχω ήδη γράψει 8 τραγούδια για το νέο μας album, που ελπίζω να ηχογραφήσουμε στις αρχές του 2011, επομένως δεν έχτε ακόμα τελειώσει με εμάς! Σκεφτόμαστε το νέο album να τιτλοφορείται ‘The reapers kiss’.
- Θέλω πραγματικά να σε ευχαριστήσω για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και για την μοναδική ευκαιρία που μας έδωσες να ενημερώσουμε το ελληνικό κοινό για την μπάντα σου και για το κίνημα στην Αυστραλία. Τα τελευταία λόγια είναι σίγουρα δικά σου! Ευχόμαστε τα καλύτερα για την μπάντα σου και για τους συναγωνιστές στη χώρα σου.
Νομίζω πως το μόνο που έχω να πω είναι ευχαριστώ για την συνέντευξη και για την δυνατότητα που μου έδωσες να προσεγγίσω κόσμο που ενδεχομένως δεν έχει ακουστά την μπάντα μας και την μουσική μας. Ίσως μια μέρα να ταξιδέψω προς τα εκεί και να δω την όμορφη χώρα σας από πρώτο χέρι. Σας ευχαριστώ!
