Πέρασαν κιόλας 17 ολόκληρα χρόνια απο το τραγικό δυστύχημα (κάτω φυσικά απο αδιευκρίνιστες συνθήκες) που κόστισε την ζωή στον θρύλο του λευκού ροκ Ian Stuart Donaldson. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για τον άνθρωπο, χάρις στον οποίο ολόκληρες γενιές επηρεάστηκαν απο το μήνυμα που επιδίωκε να περάσει μέσα από τους στίχους των αξεπέραστων τραγουδιών του. Πολλοί καπηλεύτηκαν το όνομά του για εμπορικούς καθαρά σκοπούς ,όπως και συμφεροντολογικούς για να κερδίσουν την συμπάθεια του κόσμου. Η ζωή του Ian Stuart είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα, πως ένας άνδρας μπορεί να χτίσει απο το μηδέν ένα ολόκληρο κίνημα που εκ των πραγμάτων έμεινε στην ιστορία (και συνεχίζεται), βασιζόμενος στον εαυτό του και παραμένοντας πιστός στην εθνικοσοσιαλιστική ιδέα. Μια ιδέα μακρυά απο πολιτικαντισμούς και κομματικά παιχνίδια. Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα εξαιρετικό άρθρο, από το 7ο τεύχος του Omerta Skinzine,το οποίο αντικατοπτρίζει χαρακτηριστικά την αληθινή υφή της punk υποκουλτούρας.Ian Stuart, ο μοναδικός αληθινός Punk;
Όπως ολοκάθαρα φαίνεται από το εξώφυλλο του 7ιντσου δίσκου Antisocial (1977), οι Skrewdriver ήταν ένα Punk συγκρότημα, και για εμένα και για αρκετούς άλλους πάντα θα είναι, όσοι από εσάς είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να θυμούνται το ξεκίνημα του Punk κινήματος, θα θυμηθούν ότι το νόημα του τότε ήταν η αντίθεση στο κατεστημένο και βασικά η "ύψωση του μεσαίου δακτύλου" στην κοινωνία, ή, όπως στη δικιά μας περίπτωση, ο χαιρετισμός με την ύψωση του δεξιού χεριού.
Σαν εθνικιστής Punk που ήμουν κατά την εφηβεία μου, ενθουσιαζόμουν με οτιδήποτε έδειχνε να έχει σχέση με το Ναζισμό και τον Εθνικισμό. Βέβαια υπήρχαν μπάντες όπως οι Siouxsie and the Banshees που φορούσαν περιβραχιόνια με τη Σβάστικα και ο Sid Vicious που κυκλοφορούσε μέσα από μια Εβραϊκή συνοικία στο Παρίσι φορώντας την κι αυτός, αλλά όλα αυτά ήταν τόσο κάλπικα, η όλη υπόθεση μια υποκρισία, ενορχηστρωμένη από τις μεγάλες επιχειρήσεις που εξαργύρωναν σε χρήματα τη φύση του Punk κινήματος να σοκάρει. Το Punk που είχε τόσο μεγάλη απήχηση στην παγκόσμια "επαναστατημένη" νεολαία. Η αναρχία σύντομα θα γινόταν αξιοσέβαστη καθώς η Punk σκηνή κινούνταν προς την "αριστερών" καταβολών μεσοαστική τάξη κι έχανε οποιεσδήποτε γνήσιες ρίζες που είχε αρχικά από την Πατριωτικών/Εθνικιστικών πεποιθήσεων εργατική τάξη. Μπορούσες να δεις οποιοδήποτε μέλος των μεγάλων συγκροτημάτων σε διάσημα μέρη και να αγοράσεις τους δίσκους τους με το "ω! τόσο επικίνδυνο" μήνυμά τους σε όλα τα μεγάλα καταστήματα δίσκων.
Όμως ανάμεσα σε όλα αυτά ένας άνθρωπος στεκόταν μόνος του, ο Ian Stuart. Ήταν ενάντια στο κατεστημένο, διωγμένος σχεδόν από παντού, κανένα δισκάδικο στη χώρα δεν ήταν διατεθειμένο να πουλήσει τους δίσκους του και τα ΜΜΕ αγνοούσαν τους Skrewdriver. Κανένα από τα άλλα Punk συγκροτήματα δεν είχε τέτοια προβλήματα που είχε ο Ian, ίσως προκαλούσαν με το πόσο "επικίνδυνοι" και "επαναστατικοί" ήταν, μα η αλήθεια ήταν ότι το σύστημα είχε βάλει στο στόχαστρο μόνο τον Ian με αληθινό μίσος και περιφρόνηση για τα μηνύματα που περνούσε αυτός. Πιστεύω ότι ο Ian ιδρύοντας το Blood and Honour δημιούργησε το δικό του αληθινό Punk κίνημα.
Ο Ian δεν ήταν ο μοναδικός Skinhead με Punk παρελθόν. Ο Chubby Chris των Combat 84 ήταν κάποτε ένας Punk της Kings Road και απλώς ρίξτε μια ματιά στο οπισθόφυλλο του πρώτου δίσκου της Punk μπάντας The Straps για να δείτε τον Ken McLennan (Brutal Attack) με ξανθά σηκωμένα μαλλιά. Πιστεύω ότι ο Ian θα έπρεπε να αναγνωριστεί σαν ο μοναδικός αληθινός Punk της γενιάς του και τα στοιχεία φαίνεται να το επιβεβαιώνουν αυτό.
Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στο Άγγλικο περιοδικό «The Order» το 1997 και στα Ελληνικά πρωτοδημοσιεύθηκε την ίδια χρονιά στο Skinhead fanzine «Oi! Το Μίσος». Θεωρούμε πως είναι απο τα καλύτερα άρθρα, εφόσον αποτυπώνει με λιτό τρόπο την αληθινή φύση του punk.
